-ثابتی پاس می‌ده به شاه‌سون... خود شاه‌سون... نیازی و پورسینا راهش رو سد می‌کنن... سمت راستش شمسا رو می‌بینه... سرخگونو پاس می‌ده به شمسا... بازدارنده‌ای* رو که پور شیرازی به سمتش می‌فرسته، به خوبی رد می‌کنه... تک به تک با دربازه بان و مستقیم توی حلقه‌ی وسط ... حالا آرش شمسا این ملی‌پوش جوان و خوش‌تکنیک نتیجه‌ی بازی رو به نفع سیمرغ تهران عوض می‌کنه. سیمرغ تهران پنجاه پارسه‌ی شیراز چهل...

صدای تشویق طرف‌داران تیم سیمرغ فضای استادیوم را لرزاند. آرش که داشت به جایگاه خود پس از شادی گل باز می‌گشت انعکاس نور خورشید بر روی جسم براقی توجهش را به خود جلب کرد و حدود چند متر آن‌طرف‌تر دختر ریزنقشی که موهای خرماییش را پشت سرش بسته بود و جستجوگر** تیم پارسه بود نیز گوی زرین را دیده بود. آرش سر جارویش را کج کرد و به سمت گوی زرین شیرجه رفت.

زودتر از مهتاب سروری به گوی زرین رسیده بود. کافی بود دستش را دراز کند و آن را بگیرد، اما اجازه‌ی این کار را نداشت. با خود می‌گفت:

-پس این فرشاد احمق کجاس؟ داریم بازی به این مهمی رو از دست می‌دیم.

با خشونت به گوی نگاه کرد. ناگهان گوی زرین با سرعت بسیار زیادی به سمت بالا پرتاب شد و در نور خورشید ناپدید شد.

ایستاد و متعجب از اتفاقی که افتاده فرشاد حاتمی جستجوگر تیمش را می‌نگریست که بی هدف دنبال چیزی می‌گشت. انگار خبر نداشت که جستجوگر تیم حریف گوی زرین را دیده است.

در همین افکار بود که از پشت سرش صدای فیشی شنید و تا خواست برگردد با هم برخورد کردند. آرش تعادلش را از دست داد و از روی جارویش به پایین سقوط کرد. درد شدیدی در تنش پیچید و دیگر هیچ نفهمید...